Αθήνα 1994

by Nelly's

To 1994, κατηφορίζοντας την οδό Πανεπιστημίου προς Ομόνοια, έξω από το Metropolis ένιωσα ένα αλλιώτικο βλέμμα να με ακινητοποιεί μπροστά από τις βιτρίνες και να με οδηγεί μέσα αδιαφορόντας για το μάθημα που άρχιζε σε 20 λεπτά...
Με τους γρήγορους ρυθμούς της Αθήνας, με το βλέμμα και το εύηχο όνομα τόσο του Αλκίνοου Ιωαννίδη όσο και του Νίκου Ζούδιαρη βρέθηκα ν'αγοράζω αυτό τον πρώτο τους δίσκο αψηφώντας το γεγονός που ήθελε το φοιτητικό μου μηνιαίο εισόδημα να τελειώνει...
Ήρθε αυτή η σκηνή στο μυαλό μου χθες βράδυ όταν τυχαία έπεσα πάνω σε μία συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο από την ΕΡΤ Sat και συνειδητοποίησα πως αυτός ο καλλιτέχνης εδώ και 14 χρόνια ζεσταίνει και συντροφεύει τις ψυχές μας όχι μόνο με την υπέροχη του μουσική, όχι με τους ποιητικούς του στοίχους αλλά και με την φωνή που όμοια δεν έχω πότε ακούσει!
Στα 14 χρόνια, έχω ζήσει κι έχω ακούσει αμέτρητα τραγούδια, αλλά κάθε φορά που τυχαίνει ν'ακούσω τον Αλκίνοο η λύτρωση είναι όμοια με αυτή της εξομολόγησης... Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 15/06/2006