by Vincent Van GoghΤέτοιες μέρες, τέτοια εποχή, όταν οι εξετάσεις τελείωναν και τα σχολεία έκλειναν για διακοπές, σχεδόν όλα εκείνα τ'απογεύματα μου τα περνούσα με την φίλη μου τη Κωνσταντίνα παίζοντας μπιλιάρδο!
Έπαιρνε ένα γρήγορο τηλέφωνο, έλεγε "μπορείς" έλεγα "μπορώ", ερχότανε με τα πόδια από το σπίτι της, το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στο δικό μου, και φεύγαμε για μπιλιάρδο, φλερτ και coca cola στο κοντινό μας μπιλιαρδάδικο!
Τώρα πια, μετά από 15 και πλέον χρόνια, τέτοιες μέρες, τέτοια εποχή, τα απογεύματα μου με βρίσκουν να προσπαθώ να "ξεκουράσω" σώμα και μυαλό στο σπίτι μετά τη δουλειά και την φίλη μου την Κωνσταντίνα να "ξεκουράζει" τα ίδια με τους δικούς της τρόπους...
Έχω να συναντηθώ με τη Κωνσταντίνα από το Πάσχα και το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς άλλους μου φίλους. Έχουμε να μιλήσουμε στο τηλέφωνο εδώ και κάτι βδομάδες και οι μέρες και τα χρόνια φεύγουν αφήνοντας μας να μεγαλώνουμε τρέχοντας να προλάβουμε ότι δεν θα προλάβουμε ποτέ... πιο μόνους από ποτέ.
Σε όλους όσους περάσαμε παρέα αυτά τα καλοκαιρινά απογεύματα "αλητεύοντας", παίζοντας μπιλιάρδο, τάβλι, trivial, κάνοντας φλερτ και πίνοντας φραπέ...
Σε όλους τους φίλους που πέρασαν και υπήρξαν ουσιαστικά στη ζωή μου...
Σε όλες τις "αλητείες" που ευχόμαστε όλοι καταβάθος να ξανακάνουμε, καλό, ξεκούραστο και δημιουργικό καλοκαίρι! Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 30/06/2006
1 σχόλιο:
Χριστίνα, πόσο δίκαιο έχεις... Και γω σκέφτομαι κάποιες πολύ καλές φιλίες που χάθηκαν μέσα στην καθημερινότητα και λυπάμαι. Λυπάμαι γιατί μεγαλώσαμε μαζί και κυρίως ονειρευτήκαμε... Ας τις θυμόμαστε με αγάπη, όπου κι αν είναι, νάναι καλά...
Δημοσίευση σχολίου