Δεν κλαίω...

"Eleven a.m." by Edward Hopper

Δεν κλαίω γι αυτά που χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή, κλαίω γι αυτά που θα 'ρθουνε... και που ίσως πάλι θα φύγουν... Για να χαθούν πάει να πει πως δεν άξιζαν καν της προσοχής που εγώ αφελέστατα τους έδωσα...
Χαμογελώ στο σήμερα και προσμένω αυτά που βλέπουν τα μάτια μου κάθε βραδύ που κλείνουν την αυλαία της μέρας και συνεχίζω να ελπίζω πως όλα τα "απόλυτα" έποντε!
Παραμένω ρομαντική και αγνωώ όποια τυχόν ειρωνεία και αυθάδεια! Χριστίνα Ορφανού - Λευκωσία - 16/09/2007

Νίκου Καζαντζάκη "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά"

Nicos & Christina / Paphos - 14/05/2005

-Είμαστε σκουληκάκια μικρά - μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ’ ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η Γη μας· τ’ άλλα φύλλα είναι τ’ αστέρια που βλέπουμε να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα· τ’ οσμιζόμαστε, μυρίζει βρωμάει· το γευόμαστε, τρώγετε· το χτυπούμε, ανησυχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου· από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος, Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια – ανάρια το θρό που κάνουν τ’ άλλα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν’ ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος.
Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει… η Ποίηση.

Κάποιες φορές...

by Chr. Orphanou / Cafe 24, Ermou str, Athens 2004

...Υπάρχουν στιγμές που όλα γύρω σου μοιάζουν να σ' εγκαταλείπουν...
Οι άνθρωποι, τ'αντικείμενα, οι δυνάμεις και το κουράγιο σου...
Εκείνες τις στιγμές μένει μόνο η σιωπή και ο ήχος της ψυχής σου που σε συντροφεύει για όσο εσύ ζεις κι αναπνέεις... Ανάβεις ένα τσιγάρο και προσφέρεις στην ψυχή καπνό για παρέα και ζεστασιά, περιμένοντας την ώρα που μία φράση, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά ή ένα χάδι θα την μαλακώσουν και θα της δώσουν δύναμη να συνεχίσει...

Έβλεπα τον χρόνο στο CD player να περνάει κι αυτός παρέα με το τραγούδι που έπαιζε και σκέφτηκα πως όλα πλέον αντέχουν μόνο κατά την διάρκεια που γίνονται... η συνέχεια αβέβαιη κι απρόβλεπτη... Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 03/06/2007

Κ. Γ. Καρυωτάκης

"Woman at the window" by Salvador Dali

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα
είδα το βράδυ αυτό.
Κάποια χρυσή, λεπτότατη
στους δρόμους ευωδιά.
Και στην καρδιά
αιφνίδια καλοσύνη.
Στα χέρια το παλτό,
στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.
Ηλεκτρισμένα από φιλήματα
θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.
Η σκέψις, τα ποιήματα,
βάρος περιττό.
Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιάν ανέλπιστη χαρά,
για ποιές αγάπες
για ποιό ταξείδι ονειρευτό.

"Το μικρό Παρίσι..."

Είναι κάτι στιγμές που τα λογιά μοιάζουν πολύ φτωχά μπροστά σ' αυτό που βλέπουν τα μάτια μας... Και αυτό που βλέπουν τα μάτια μας πολύ μικροπρεπές να συμβαίνει εκ μέρους των μεγάλων συμφερόντων...
"Ζήτω η Ελλάδα και και κάθε τι μοναχικό στον κόσμο αυτό..."
Έτσι μοναχικός και αβοήθητος μου μοιάζει αυτές τις τελευταίες μέρες και ο Λίβανος όπως έτσι ήταν και η Κύπρος εκείνο το καλοκαίρι του 1974 ακριβώς 32 χρόνια πριν... Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 30/07/2006

Καλοκαίρι 2006

by Vincent Van Gogh

Τέτοιες μέρες, τέτοια εποχή, όταν οι εξετάσεις τελείωναν και τα σχολεία έκλειναν για διακοπές, σχεδόν όλα εκείνα τ'απογεύματα μου τα περνούσα με την φίλη μου τη Κωνσταντίνα παίζοντας μπιλιάρδο!
Έπαιρνε ένα γρήγορο τηλέφωνο, έλεγε "μπορείς" έλεγα "μπορώ", ερχότανε με τα πόδια από το σπίτι της, το οποίο βρισκόταν πολύ κοντά στο δικό μου, και φεύγαμε για μπιλιάρδο, φλερτ και coca cola στο κοντινό μας μπιλιαρδάδικο!
Τώρα πια, μετά από 15 και πλέον χρόνια, τέτοιες μέρες, τέτοια εποχή, τα απογεύματα μου με βρίσκουν να προσπαθώ να "ξεκουράσω" σώμα και μυαλό στο σπίτι μετά τη δουλειά και την φίλη μου την Κωνσταντίνα να "ξεκουράζει" τα ίδια με τους δικούς της τρόπους...
Έχω να συναντηθώ με τη Κωνσταντίνα από το Πάσχα και το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς άλλους μου φίλους. Έχουμε να μιλήσουμε στο τηλέφωνο εδώ και κάτι βδομάδες και οι μέρες και τα χρόνια φεύγουν αφήνοντας μας να μεγαλώνουμε τρέχοντας να προλάβουμε ότι δεν θα προλάβουμε ποτέ... πιο μόνους από ποτέ.
Σε όλους όσους περάσαμε παρέα αυτά τα καλοκαιρινά απογεύματα "αλητεύοντας", παίζοντας μπιλιάρδο, τάβλι, trivial, κάνοντας φλερτ και πίνοντας φραπέ...
Σε όλους τους φίλους που πέρασαν και υπήρξαν ουσιαστικά στη ζωή μου...
Σε όλες τις "αλητείες" που ευχόμαστε όλοι καταβάθος να ξανακάνουμε, καλό, ξεκούραστο και δημιουργικό καλοκαίρι! Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 30/06/2006

"Ανάσα, η τέχνη της καρδιάς"

by Nicos Economopoulos (Magnum Photos)

3 χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα δουλεύοντας σε γνωστό βιβλιοπωλείο της Λευκωσίας... Από "σπόντα" βρέθηκα εκεί...
Τους προηγούμενους 6 μήνες ζούσα κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, κατηφορίζοντας με 1000 την κατηφόρα που είχε τέρμα την κατάθλιψη παρέα με τα όριά μου!
Στο τσακ της παράνοιας μου, βρέθηκε αυτή η δουλειά βγάζοντας με από την μιζέρια της μέρας μου...
Αυτά τα 3 χρόνια τ' αγάπησα παρόλα τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, παρά τα λιγοστά χρήματα που έπαιρνα για μισθό και παρόλη την σωματική κούραση, γιατί αν αναλογιστώ την ψυχική γαλήνη και ηρεμία που μου άφησαν, μόνο χαλάλι μπορώ να πω!
Κάπου εκεί, ανάμεσα στην μυρωδιά του χαρτιού και στα χιλιάδες εξώφυλλα βιβλίων ανακάλυψα και τον Νίκο Οικονομόπουλο που ναι μεν αρχικά είχε να κάνει με το αντικείμενο μου, στην πορεία μου δημιούργησε όνειρα, πραγματοποιήσημα ή μη δεν έχει σημασία, που όμοια τους δεν είχα δει ούτε στον ύπνο ούτε στον ξύπνιο μου.
Κάθε του φωτογραφία ήταν για μένα μία στιγμή ταξειδιού, εξερεύνησης και κατάθεσης πολιτισμού και κουλτούρας της κάθε φορά δεδομένης χώρας που βρισκόταν.
Την πιο πάνω φωτογραφία την είχα πρωτοδεί στο εξώφυλλο του δίσκου της Δήμητρας Γαλάνη "Ανάσα, η Τέχνη της Καρδιάς".
Πολύ αργότερα, σχεδόν πρόσφατα, έμαθα ότι η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε κάποιο μεσημέρι σ' ένα υπόγειο "καφέ" στο Μοναστηράκι και ήταν τότε που για ακόμη μία φορά επιβεβαιώθηκε πως η λατρεία μου στην διαφορετικότητα αυτής της χώρας είχε λόγο ύπαρξης!
Ο Νίκος Οικονομόπουλος είναι ο μοναδικός έλληνας φωτογράφος που ανήκει το πρακτορείο Magnum και η διαφορετικότητα του, αναμέσα σε άλλες, είναι εξίσου σημαντική όπως και είναι και της Ελλάδας ανάμεσα στους λαούς. Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 27/06/2006

Αθήνα 1994

by Nelly's

To 1994, κατηφορίζοντας την οδό Πανεπιστημίου προς Ομόνοια, έξω από το Metropolis ένιωσα ένα αλλιώτικο βλέμμα να με ακινητοποιεί μπροστά από τις βιτρίνες και να με οδηγεί μέσα αδιαφορόντας για το μάθημα που άρχιζε σε 20 λεπτά...
Με τους γρήγορους ρυθμούς της Αθήνας, με το βλέμμα και το εύηχο όνομα τόσο του Αλκίνοου Ιωαννίδη όσο και του Νίκου Ζούδιαρη βρέθηκα ν'αγοράζω αυτό τον πρώτο τους δίσκο αψηφώντας το γεγονός που ήθελε το φοιτητικό μου μηνιαίο εισόδημα να τελειώνει...
Ήρθε αυτή η σκηνή στο μυαλό μου χθες βράδυ όταν τυχαία έπεσα πάνω σε μία συνέντευξη του Αλκίνοου Ιωαννίδη στον Λευτέρη Παπαδόπουλο από την ΕΡΤ Sat και συνειδητοποίησα πως αυτός ο καλλιτέχνης εδώ και 14 χρόνια ζεσταίνει και συντροφεύει τις ψυχές μας όχι μόνο με την υπέροχη του μουσική, όχι με τους ποιητικούς του στοίχους αλλά και με την φωνή που όμοια δεν έχω πότε ακούσει!
Στα 14 χρόνια, έχω ζήσει κι έχω ακούσει αμέτρητα τραγούδια, αλλά κάθε φορά που τυχαίνει ν'ακούσω τον Αλκίνοο η λύτρωση είναι όμοια με αυτή της εξομολόγησης... Χριστίνα Ορφανού / Λευκωσία - 15/06/2006